MAYIS ÇİÇEĞİ
İnsanın hayatla kurduğu ilişki, çoğu zaman mevsimlerin diliyle anlaşılır.
Her mevsim, kendi içinde bir ruh taşır, bir hafıza bırakır insana. Bahar ise bu hafızanın en taze sayfasıdır. Özellikle Mayıs, yalnızca bir takvim aralığı değil, varoluşun yeniden hatırlandığı, tabiatın insana “yaşadığını fark et” dediği bir eşiktir. Çiçeklerin en görünür olduğu bu zaman dilimi, aslında insanın iç dünyasında en görünmeyen çatışmaların da en çok hissedildiği dönemdir.
Zamanın Sessiz Öğretisi
Her mevsimin bir çiçeği vardır , her çiçeğin de insana söylediği bir hakikat… Ancak modern insan, çoğu zaman bu hakikati duyamayacak kadar zihinsel bir kalabalığın içindedir. Bayramlar, özel günler ve mevsim geçişleri, aslında insana kısa süreli bir “durma” alanı açar. Kırgınlıkların geçici olarak ertelendiği, tebessümün zorunlu olmaktan çıkıp bir hatırlayışa dönüştüğü anlardır bunlar. Fakat bu anların kıymeti, yaşanırken değil kaybedilince anlaşılır.
Çünkü insan, çoğu zaman içinde bulunduğu ânı yaşamaktan ziyade, ya geçmişin gölgesine ya da geleceğin muhtemel kaygılarına sığınır. Bu zihinsel kaçış, onu “şimdi”den uzaklaştırır. Oysa en hakiki zenginlik, tam da o an nefes alabildiğini idrak edebilmektir.
İnsan ve Algı Yanılsaması
İnsanın yaratılışındaki “eşref-i mahlûkat” sıfatı, ona yalnızca üstünlük değil , aynı zamanda büyük bir idrak sorumluluğu yükler. Lakin bu idrak çoğu zaman örtülür. Zengin ya da fakir, güçlü ya da zayıf ayrımı fark etmeksizin insan, mutluluğu çoğu kez ulaşılması gereken uzak bir hedef gibi görür. Oysa mutluluk, çoğu zaman kapıyı aralayan küçük bir farkındalıkta gizlidir.
Mayıs çiçeği burada sembolik bir karşılık bulur :
Açan her çiçek, aslında insana “olanı gör” diye seslenir. Fakat insan zihni, çoğu zaman “olmayanın” hayaliyle meşguldür. Bu yüzden sahip olduklarının değerini fark edemez varlığı, yokluğun gölgesinde silikleşir.
Denizin Hafızası ve İnsan Kalbi
Deniz metaforu, insanın duygu dünyasını anlamak için güçlü bir aynadır. Deniz, kendisine bırakılanı bazen derinliklerinde tutar, bazen kıyıya geri bırakır. Çünkü her yük, onun doğasına ait değildir. İnsan ise tam tersine, kendisine ait olmayan ya da artık taşınması gerekmeyen duyguları bile yıllarca içinde tutma eğilimindedir.
Öfke, özlem, kayıp, pişmanlık… Bunların her biri insan ruhunda birikerek zamanla ağır bir iç yük oluşturur. Fakat insan, çoğu zaman bu yükü bırakmak ile onu dönüştürmek arasındaki farkı ayırt edemez. Böylece duygu, yaşanan bir deneyim olmaktan çıkar , kalıcı bir ağırlığa dönüşür.
Oysa her duygu, yaşandığı anda anlamlıdır. Onu sonsuzlaştırmak, insanı şimdiden koparır. Bu kopuş ise hayatın akışını değil, algısını bozar.
Anı Yaşamanın Hikmeti
İnsanın en büyük imtihanlarından biri, zamanı doğru okuyabilmesidir. Ne geçmişi inkâr etmek ne de geleceği tamamen göz ardı etmek mümkündür. Lakin asıl denge, insanın bulunduğu âna yerleşebilmesidir.
Mayıs çiçeği bu anlamda bir semboldür Geçici olanın içinde kalıcı bir mesaj taşır. Açar, güzelleştirir ve sonra gider… Ama geride bir farkındalık bırakır
Hayat, kaçırıldığında değil, fark edilmediğinde eksilir.
İnsan da tıpkı mevsimler gibi, kendi iç dönüşümünü yaşamak zorundadır. Aksi hâlde ya geçmişin kıyısında biriken bir yük olur ya da hiç gelmeyecek bir geleceğin hayalinde kaybolur.
Belki de en büyük hakikat şudur:
Güneş doğarken onu seyretmeyi bilen için, hiçbir an sıradan değildir...
Yolunuz gül renginde, gül kokusunda olsun her daim.
Amine Çalışkan
